door Barry Menger
Het is donderdag 24 juni. Vandaag begint OFFF. Voordat ik weg kan, moet ik eerst een presentatie geven over een festivalproject dat we doen. Er is geen consensus over de naam, te revolutionair! Ik moet dus iets nieuws verzinnen. Na een uur stap ik in de geleende Citroen AX van mijn ouders richting Parijs. Een jaar terug ben ik samen met Dennis Jak het creatief bureau counter creatives begonnen.

Na 5 uur brainstormen in de auto verruil ik het asfalt voor de kasseien in Parc de Vilette. Het park is te vergelijken met het Westerpark in Amsterdam, maar heeft een vele malen grotere coolfactor. In het midden van fel rode stellages, circustenten, kunstmatige duinen, watervallen, speelplaatsen, ronde spiegelgebouwen, een heuse duikboot en een enorm Science Center ligt La Grande Halle. Een enorme hal met de look ‘n feel van het Centraal Station. In dat gebouw, daar is OFFF.

OFFF is een festival voor creatieven. Niet zoiets als Lowlands ofzo, maar wel enorm inspirerend. De hal is donker, maar ik weet me te oriënteren aan de hand van de bleke gezichten van een aantal Franse programmeurs. Ze staan achterin La Grande Halle waar een informatiemarkt is met stands van creatieven, bookstores en de Franse Adobe. Voorin staan zo’n 50 rijen van 100 stoelen die uitkijken over het podium. Daarop staat een tafel van waarachter sprekers hun presentatie geven. Ze worden omringd door drie enorme schermen. Sommige presentaties zijn opsommingen van werk, vooral illustrator Tara McPherson heeft daar een handje van, andere sprekers zijn visionair en inspirerend. De eerste presentatie die ik zie is van Hoss Gifford en het is meteen raak. Ik voel me geïnspireerd. Het zijn een soort van levenslessen voor creatieven. De beste tip: Werk nooit voor minder op een eerste opdracht al worden er gouden bergen beloofd. Een opdrachtgever zal in het vervolg nooit meer betalen. Hij besluit zijn betoog met een “Fuck ‘em!” waarna hij wordt bijgestaan door gejuich in de zaal. De volgende tip is “Eat frogs for breakfast”. Vervolgens start een jingle te vroeg  in  waarbij Hoss het geluid typeert als “I farted digitally”. Kortom een geslaagd seminar.

Op vrijdagochtend kom ik een vriend van mij tegen waarmee ik tot 4 weken terug nog in een theatergroep zat. Samen met hem en zijn vrienden woon ik de volgende seminars bij. The Wooster Collective komt langs met prachtige voorbeelden van guerilla-acties zoals “guerilla-nitting” en “upcycling (zie www.woostercollective.com). Een andere site die voorbij komt is “For a next day” waarbij je een virtuele ster kan achterlaten voor iemand die je dierbaar is. Er is een presentatie van het project coalitionofthewilling.org.uk waarbij creatieven uit de hele wereld samen een animatiefilm maken over de consumptiemaatschappij. Dit is de offline-premiere. Het zijn initiatieven van creatieven die zoals Hoss het eerder stelde het dagelijkse pakje sigaretten te bekostigen. In de kelder van La Grande Halle zijn bizarre creatieve experimenten die zelfs nu nog niet het daglicht zien zoals Political Personal Disaster waarvan ik de betekenis niet heb kunnen ontdekken. Anders is dat met de workshops die bijna allemaal volzitten en Julien Vallee. Indrukwekkend zoals deze creatief te werk gaat. We krijgen een blik in het brein van een begaafd man die zich kenmerkt door “Collobaration”. Als je iemand bewondert kun je hem proberen te imiteren. Je kunt hem ook even bellen om samen iets te doen. Werk samen en experimenteer! Zo ontstaan projecten zoals www.dansedance.com en  www.challengeyourworld.com. Lullatone en Michael Paul Young sluiten het festival af met geknutselde instrumenten, zang en simpele maar doeltreffend leuke klanken uit de Mac. Later besluiten we te gaan stappen in Parijs, we zijn er toch. We komen terecht op achteraf gelegen terrasjes die sluiten waarna we onze biertjes opdrinken voor wat later tentjes blijken te zijn van daklozen. We vinden een aantal kastdelen die we gebruiken om te demonstreren tegen de volgepropte ruimte. Geen Fransman die het begrijpt, maar ach, wij hebben lol. Een uur later “crashen” we een privéfeestje met doven en Fransen met wie ik beiden evengoed kan communiceren. Ik spreek geen woord Frans. Een vriendin thuis stuurde ik zelfs een smsje “Tu est une bonne festival”. Dat klopt niet. Later die avond nemen Juut, Silly en Orakel, zoals ik ze inmiddels met bijnamen typeer, afscheid voor het hotel. De volgende dag stap ik in de AX. Vol nieuwe inspiratie ga ik op huis aan. De nieuwe naam voor het festival gaat mee. Dit was precies wat ik nodig had. Volgend jaar weer!